Wat is Amerikaanse single malt whisky?

Amerikaanse single malt whisky komt uit een beslag van 100 procent gemoute gerst dat in de Verenigde Staten wordt geproduceerd en bij één Amerikaanse distilleerderij wordt gestookt.

Andere granen mogen er niet in. Het woord single slaat op die ene distilleerderij, niet op één vat en niet op één oogst. Verplaatst een producent een deel van de distillatie naar een tweede stokerij, dan vervalt de aanduiding.

De TTB stelt geen eis aan het land waar de gerst is verbouwd. Wat telt, is waar het beslag wordt gemaakt en waar de ketel staat. Een producent mag zijn beslag dus bij een Amerikaanse brouwerij betrekken, zolang de distillatie op één plek gebeurt.

De TTB publiceerde de definitieve regel op 18 december 2024 en die geldt sinds 19 januari 2025.

De TTB is het Alcohol and Tobacco Tax and Trade Bureau, onderdeel van het Amerikaanse ministerie van Financiën. Het bureau nam Amerikaanse single malt whisky op als eigen standard of identity in 27 CFR deel 5, naast bourbon, rye en de andere Amerikaanse whiskysoorten.

Voor die datum stond de term ook al op etiketten, maar zonder wettelijke inhoud. Wie nu een fles met deze aanduiding in handen heeft, weet dat de eisen hieronder erop van toepassing zijn. Voor het etiket maakt dat verschil: de aanduiding is nu gebonden aan controleerbare eisen in plaats van aan gewoonte.

Rijping mag alleen in eiken vaten van maximaal 700 liter, en de whisky gaat op minimaal 40 procent alcohol de fles in.

Gebruikte vaten, nieuwe gecharde vaten en nieuwe ongecharde vaten zijn alle drie toegestaan. Daarin verschilt de categorie van bourbon, waarvoor nieuwe gecharde eiken vaten verplicht zijn. De opslag moet in de Verenigde Staten gebeuren.

Bij het stoken geldt een bovengrens van 160 proof, oftewel 80 procent alcohol. De TTB legt uit dat die grens hetzelfde doel dient als de Schotse eis van koperen pot stills: er moet graansmaak in het distillaat achterblijven.

Een minimale rijpingstijd staat niet in de Amerikaanse regel, alleen de aanduiding straight vraagt ten minste twee jaar in eiken vaten.

De TTB heeft een minimumleeftijd overwogen en besloten die niet op te nemen. Wel blijft de bestaande etiketteringsregel gelden dat whisky die korter dan vier jaar heeft gerijpt een leeftijdsvermelding op het etiket krijgt.

Voor u als koper tellen daarom twee dingen op het etiket: de leeftijdsvermelding en het woord straight. Die zeggen samen meer over de rijping dan de categorienaam zelf. Staat er geen van beide op de fles, dan zegt de categorie niets over de tijd die de whisky in het vat heeft doorgebracht.

Schotse single malt moet minstens drie jaar rijpen, in koperen pot stills zijn gestookt en op minimaal 40 procent alcohol worden gebotteld.

De Scotch Whisky Association vat de eisen zo samen: gestookt bij één distilleerderij uit water en gemoute gerst zonder andere granen, in batches in koperen pot stills, ten minste drie jaar gerijpt en in Schotland gebotteld.

De Amerikaanse regel deelt de eis van gemoute gerst en van één distilleerderij, maar laat de vorm van de ketel vrij en kent geen minimumleeftijd. Waar de Schotse regeling de vorm van de ketel voorschrijft, werkt de Amerikaanse met een bovengrens aan de distillatiesterkte. Dat is het belangrijkste onderscheid tussen de twee stelsels.