Wat is old tom gin?

Wat maakt old tom anders dan London dry?

Old tom is gezoet en London dry vrijwel niet: de Europese wet staat het woord dry alleen toe bij ten hoogste 0,1 gram zoetmakende producten per liter, uitgedrukt als invertsuiker. Historische old tom zat daar ver boven.

The Oxford Companion to Spirits and Cocktails zet het suikergehalte van de klassieke stijl op ongeveer 35 gram per liter. Twintigste-eeuwse merken hielden het volgens Difford’s Guide op 2 tot 6 procent suiker.

Er was nog een verschil. Old tom werd omschreven als de sterkste gin die verkocht mocht worden, met meer dan 40 procent alcohol, terwijl gewone gezoete gin rond de 37 procent lag. Zoeter en sterker tegelijk, dus.

Waarom werd gin vroeger gezoet?

Zoeten was in de negentiende eeuw vooral een taak van de handelaar: distillateurs en wijnhandelaren kochten ongezoete gin en maakten daar met water en suiker cordial gin van. Old tom was daarmee eerder een handelsstijl dan een fabrieksrecept.

Het zoetmiddel veranderde mee met de prijs. Vroege versies gebruikten zoethout, omdat rietsuiker duur was. Vanaf het midden van de negentiende eeuw werd rietsuiker gangbaarder, en bietsuiker werd goedkoper na 1801 en vooral na 1875.

Praktisch had het zoeten twee functies: het rondde de scherpte van de destillaten af en het maakte de gin geschikt voor de gemengde dranken van die tijd.

Waar komt de naam old tom vandaan?

Twee namen keren terug in de verklaringen: Thomas Chamberlain, bedrijfsleider bij het Londense ginhuis Hodges, en Thomas Norris, een oud-medewerker die de stijl onder de naam old tom in zijn taverne verkocht.

De Oxford Companion to Spirits and Cocktails noemt die twee als de waarschijnlijkste herkomst en dateert de naam ook: hij verschijnt in 1810 voor het eerst in druk en wordt pas na 1812 echt populair. Difford’s Guide komt bij dezelfde verklaring uit.

Er doen andere verhalen de ronde over de herkomst van de naam. In de naslagwerken die wij hebben nagelezen, worden die niet als vaststaand gepresenteerd.

Wanneer verdween old tom en wanneer kwam hij terug?

Na 1900 liep old tom terug omdat de smaak naar drogere dranken verschoof, en in de late twintigste eeuw was de stijl commercieel vrijwel onvindbaar.

De Amerikaanse drooglegging gaf de genadeslag. Tales of the Cocktail Foundation stelt dat de vraag naar old tom bij de intrekking in 1933 zo goed als verdwenen was. De drooglegging liep van 1920 tot 1933.

De terugkeer kwam met de cocktailherleving tussen 2006 en 2008:

• Hayman’s bracht in 2007 een old tom uit
• Ransom Spirits volgde eind 2008

Sindsdien is de stijl weer een vast onderdeel van het gin-schap, al blijft het een kleine categorie naast London dry.

Wat zegt de Europese wet over gezoete gin?

Verordening (EU) 2019/787 noemt voor gin maar een suikergrens, en die geldt alleen als je het woord dry gebruikt: hoogstens 0,1 gram zoetmakende producten per liter. Voor gin zonder die aanduiding stelt categorie 20 geen bovengrens aan suiker.

De wet kent drie gin-categorieen: gin, distilled gin en London gin, alle drie met een minimum van 37,5 procent alcohol en de eis dat de smaak overwegend die van jeneverbes is. Daarnaast bestaat categorie 19, de met jeneverbes gearomatiseerde drank, met een minimum van 30 procent.

Old tom staat in geen van de 44 categorieen. Een fles old tom wordt dus verkocht als gin of distilled gin, met old tom als stijlaanduiding op het etiket. Dat betekent ook dat het suikergehalte per merk verschilt en dat de producent zelf bepaalt hoeveel hij toevoegt.