Mag er suiker in gin zitten?

Ja, de Europese regels staan toegevoegde suiker in gin toe. Verordening (EU) 2019/787 beschrijft gin in bijlage I als categorie 20 en noemt daar geen maximum voor zoetmakende producten.

Wat de verordening wel vastlegt, is wat gin moet zijn: ethylalcohol uit landbouwproducten die met jeneverbessen (Juniperus communis L.) wordt gearomatiseerd, met een smaak die overwegend naar jeneverbes gaat, en een alcoholgehalte van minimaal 37,5 procent vol. Voor de productie mogen alleen aromastoffen en aromatiserende preparaten gebruikt worden.

Bij veel andere categorieën zet de verordening zoeten expliciet aan of uit. Whisky mag bijvoorbeeld niet gezoet worden, ook niet om de smaak af te ronden, en bij rum staat er met zoveel woorden dat zoeten mag om de smaak af te ronden. Bij gin ontbreekt zo’n regel, omdat de wetgever voor gin eigen verzoetings- en etiketteringsvoorschriften heeft laten staan.

Een gin mag ‘dry’ heten als er niet meer dan 0,1 gram zoetmakende producten per liter is toegevoegd, uitgedrukt als invertsuiker. Dat is de enige suikergrens voor gewone gin.

Die grens is zo laag dat er van zoetheid niets te merken valt. 0,1 gram per liter komt neer op 0,07 gram in een fles van 70 centiliter. De term zegt dus niets over de hoeveelheid botanicals of over de smaakrichting, alleen over suiker.

Voor gedistilleerde gin, categorie 21, geldt precies dezelfde eis. Ook daar mag ‘dry’ alleen op het etiket als de toevoeging onder 0,1 gram per liter blijft. Staat er geen ‘dry’ op de fles, dan legt de verordening geen maximum op.

London gin heeft van de drie gin-categorieën de meeste eisen. Zoeten mag tot maximaal 0,1 gram zoetmakende producten per liter eindproduct, uitgedrukt als invertsuiker, en kleuren mag helemaal niet.

Verder moet de drank uitsluitend van ethylalcohol uit landbouwproducten komen, met een methanolgehalte van maximaal 5 gram per hectoliter alcohol van 100 procent vol. De smaak moet volledig uit de distillatie komen, in aanwezigheid van alle gebruikte natuurlijke plantmaterialen. Het destillaat moet minimaal 70 procent alcohol bevatten en behalve de toegestane ingrediënten en water mag er niets in. Het minimum in de fles is ook hier 37,5 procent vol.

Omdat de suikergrens al in de categorie zelf staat, mag London gin de toevoeging ‘dry’ altijd dragen. Zo ontstaat de aanduiding London Dry Gin die u op veel flessen ziet.

Een gezoete gin blijft gin zolang de jeneverbes de hoofdsmaak is en het alcoholgehalte minimaal 37,5 procent vol blijft. Wordt er veel meer gezoet, dan komt de drank in de likeurcategorie terecht.

Likeur is categorie 33 in dezelfde verordening. Daarvoor geldt een minimum van 100 gram zoetmakende producten per liter, uitgedrukt als invertsuiker, en een minimum van 15 procent vol alcohol. Voor kersenlikeur ligt dat minimum op 70 gram per liter, voor likeur van gentiaan of een vergelijkbare plant op 80 gram per liter.

Sloe gin is daarvan een bekend voorbeeld. De verordening zet die drank in categorie 35: een likeur die gemaakt wordt door sleepruimen in gin te laten trekken, eventueel met sleepruimensap erbij, met minimaal 25 procent vol alcohol. Op het etiket staat dan sloe gin en niet gin, hoe gin-achtig de fles er ook uitziet.

De categorie op het etiket is het bruikbaarste signaal: London gin en elke gin met ‘dry’ blijven onder 0,1 gram zoetmakende producten per liter.

Staat er alleen gin of gedistilleerde gin op de fles, zonder ‘dry’, dan is zoeten toegestaan en legt de verordening geen bovengrens op. Vraag er in dat geval naar, dan zoeken wij het bij de importeur of de distilleerderij na.

In het schap aan de Brink in Bathmen staan 240 gins met een alcoholgehalte van 37,5 procent vol of hoger, van 96 merken uit 18 landen. Het gehalte loopt daarbij van 37,5 tot 57,5 procent vol. Zoekt u juist een gezoete borrel, dan komt u eerder bij sloe gin of een gin-likeur uit dan bij een London dry gin. Wij verkopen geen alcohol aan personen onder de 18 jaar (NIX18).